Vereniging De Noorderspeeltuin

 

 

Verhalenbundel

 
GeschiedenisBestuurActiviteitenJordaans Muziek FestivalPeuterspeelzaalRoutebeschrijvingSponsoringContactTerug naar hoofdpagina

 

Ingezonden door Karin Stol

Op zon weekend kan je heel wat leren.

Zon weekendje weg met de speeltuin kan een heel leerzame ervaring zijn. Dat begint al bij het vertrek

Leerpunt 1:Karin moet je nooit voorop laten rijden.
Vrijdagavond, iedereen staat eindelijk bij de speeltuin. (hiervoor hebben we ook kunnen leren dat je geen kussenslopen moet vergeten). Iedereen in de auto en niemand gaat rijden. Waarom niet zou je je afvragen. Juist, omdat niemand voorop wil rijden. Ik heb die gne niet. Hup voorop. Dit is al link, want als er iemand is die geen richtingsgevoel heeft, dan ben ik het wel. En ja hoor het ging in de Jordaan al mis.

Leerpunt 2: ls n schaap over het hek, volgen de anderen
Ik rijd de verkeerde kant op na de Westerstraat en hup, iedereen achter me aan, ook de verkeerde kant op. Beetje zigzaggen op de snelweg en ja hoor, ze doen het allemaal. Het mooiste was toch wel het rondje over het parkeerterrein van het pannekoekenrestaurant n afslag voor de afslag naar Austerlitz. Sorry, even de verkeerde afslag. Rondje gemaakt en weer terug met zn allen. Ik zweer je het hele rijtje bleef me volgen. Zelfs toen ik het terrein van het ministerie van Defensie op reed. Ja, ja, met mij kom je nog eens ergens. Toen heeft uiteindelijk Oscar het maar over genomen. En hij reed er in n keer naar toe. Wel fijn natuurlijk, maar lang niet zo leuk.

Leerpunt 3: Kamers zijn fijner dan tenten
Na jaren met veel plezier ons weekend te hebben gehad in Voorthuizen in grote tenten, zitten we dit jaar voor het eerst in Austerlitz. Een groot huis, met slaapzalen, een klein keukentje en een grote eetzaal. Mijn hemel, wat een luxe! s Ochtends niet met je voeten door het natte gras, omdat je moet plassen. Maar gewoon wcs en douches in het huis. Geen ijskoude nachten op matrasje op vlonders in het gras. Maar gewoon stapelbedden in een kamer. Geen klam dekbed als je s ochtends wakker wordt. Maar gewoon, je dekbed gladtrekken en alles is klaar voor de volgende avond. Bedden waren prima Ook al was het voor sommigen moeilijk om er  in of weer uit te komen. Dat is dan weer het nadeel aan stapelbedden. Het eten was ook prima geregeld. Dat werd allemaal verzorgd door de kampbeheerders. Dus niet urenlang gekokkerel voor Ton in de keuken.

Leerpunt 4: Meisjes maken s ochtends veel meer herrie dan de jongens
Als je s avonds om een uur of 2 je nest in kruipt, dan verheug je je op een lekker nachtje rust. Lekker slapen in een vreemd bed, met allemaal mensen op een kamer, werkt natuurlijk niet echt. Maar je pakt wat je pakken kan, denk je. Mooi niet. Om half 5 hoor ik geschuifel door de zaal. Even goed luisteren, maar ik hoor toch echt van alles. In de veronderstelling dat het de jongens zijn, ga ik met een speech voorbereid de zaal in. Zijn het helemaal niet die jongens, maar de meiden die steeds door de zaal renden om dan bij de jongens wat naar binnen te schreeuwen. De jongens, die als engeltjes liggen te slapen. Maar ja, nu was ik er toch al uit. Kopje thee gezet, meiden ervan weerhouden die jongens lastig te vallen, en als versufte Louise op de bank gezeten. Inmiddels kwam Ton kijken, die ging weer naar bed, kwam Jolanda even kijken, die ging weer naar bed, kwam Karel even kijken, die ging weer naar bed. Maar ik, als ware voorvechter voor de nachtrust van die jongens, blijf bij die meiden. Geen gedonder meer. Yvonne kwam ook nog even kijken en die wilde om 6 uur weer naar bed, maar daar stak Bram een stokje voor. De hoogste tijd vond hij het om zijn flesje te krijgen en zijn moeder en tante te vergezellen. Uiteindelijk ben ik om half 7 mijn bed maar weer in gegaan. 3 van de 4 meiden sliep inmiddels weer. Lig ik net lekker te slapen. Komt Ton naar binnen getoeterd "het is tijd voor ontbijt". Rot op!!!, denk ik nog, ik blijf mooi nog even liggen. Daar trapte helaas Amy niet in. Na naast mijn bed te hebben geschreeuwd dat ik een luiwammes was, heeft ze me toch uit bed gekregen.

Leerpunt 5: 2 kilometer lopen kan soms 2 uur duren
In Austerlitz ligt ook een grote speeltuin. De kampbeheerster had Ton verzekerd dat het twee kilometer lopen. Dat moest te doen zijn in twintig minuten. We moesten gewoon rechtdoor het bos in lopen en dan liepen we er zo naar toe. Dus vol goede moed vertrokken we. Recht het bos in. Gewoon rechtdoor lopen. En inderdaad er was een pad rechtdoor. En toen opeens na 20 minuten, konden we niet meer rechtdoor. Niets om ons heen, alleen maar bossen. Tja, wat doe je dan. Toch maar rechtsaf geslagen. Na 40 minuten raakten we toch wat bezorgd. Nog steeds niets anders dan bossen. Kijk: de reden dat we als Noorderspeeltuin een weekendje weg gaan is natuurlijk wel om met de kinderen in de frisse buitenlucht te zijn. Maar na
40 minuten vinden die kinderen er niets meer aan. Sterker nog de lol was er voor de volwassenen ook wel heel erg van af. Na aan verschillende mensen de weg te hebben gevraagd, hebben we het uiteindelijk toch gevonden. Na ruim twee uur lopen. Maar ja, je moet maar zo zien: de extra calorien van de ros van de avond daarvoor waren er ook af. En ook applaus dat we het vol hebben gehouden. (Ook al komt dat vooral omdat we bij god niet meer hadden geweten hoe we terug moesten.)

Leerpunt 6: Tijdens een wandeling van twee uur moet je niet vallen
15 minuten in de wandeling, kijk ik achterom en zie ik Rody opeens mank lopen. Die was door dr enkel gegaan en gevallen over een boomwortel. Dat is nou weer het nadeel van die bomen, eigenlijk heb je er niet zo veel aan. Maar ja, het was 20 minuten lopen, dus Rody heel stoer dr kiezen op elkaar en doorlopen. Zie je, toen waren we er nog naef van overtuigd dat het 20 minuten zou duren. Dat werd dus 2 uur. Rody dr enkel werd steeds dikker en in beweging blijven was de enige optie. Dus doorgaan. Ook toen Patricia viel en de rest besloot dat dit de ideale plek was om te gaan lunchen. Geen zorgen, zeiden twee fietsers, het was nog tien minuten lopen. Afijn een half uur later, eindelijk de speeltuin. Eigenlijk kan je vooral zeggen dat mensen in Austerlitz veel liegen. Eerst was het hele stuk maar 20 minuten en het laatste stukje van 10 minuten bleek ook een half uur te zijn. Hmm, bedenkelijk volkje daar. Daar moet nou eens een parlementaire enqute over komen: "Wordt de rest van Nederland voorgelogen door de bevolking van de Utrechtse Heuvelruggen"? Volgende week start ik een petitie en dien het in bij de SP. Kom op Jan Marijnisse, het volk wacht op antwoord. Petities kan je tekenen op de site.

Leerpunt 7: Met gebroken pinken moet je niet in balletjes knijpen om te voorkomen dat ze stijf worden
Tijdens de val van Patricia is ze raar gevallen op haar pink. Die deed erg zeer. Wij natuurlijk als stoere Hollandse wijven zeggen dat er niets aan de hand is. Gewoon een beetje gekneusd. Niets aan de hand, gewoon die vinger blijven bewegen, anders wordt het stijf. Voor wat extra weerstand, geven we haar nog een balletje in de hand om in te knijpen. Zo, dat komt allemaal wel goed. Aan het eind van de avond werd de pink toch wel erg blauw en dik. Ehm. Misschien toch maar even naar het ziekenhuis. Tiny, die net op het verkeerde moment binnen liep, was uitverkoren om even mee te gaan. Oeps, de pink was gebroken en werd meteen gespalkt. Namens de EHBO-ers (Yvonne en ik), sorry! God, daar heb je nog eens wat aan! Gelukkig heeft er niet iemand een hartstilstand gekregen, want dan hadden we waarschijnlijk gezegd: even rustig liggen en een kopje water drinken. Daar gaat weer een dure opleiding.

Leerpunt 8: Straten in Austerlitz zijn ook smal
Mensen denken altijd dat de straatjes in de Jordaan zo smal zijn. Nou Wendy en ik kunnen je verzekeren dat dat in Austerlitz ook het geval is. Om weer terug te komen bij ons huis, wilden we de kinderen niet weer dat hele stuk terug laten lopen. Wendy en ik zijn toen de bus ingestapt. Stopte trouwens voor de speeltuin!!!!!! (Als dat kampmens ons dat nou meteen had gezegd, dat had ons gekneusde enkels en gebroken pinken bespaard. Vergeet niet de petitie te tekenen.) De busrit ging door downtown Austerlitz, waar je overigens niet dood gevonden wil worden. Wat een treurigheid! Maar ja met Yvonne en ik als EHBO, weet je het nooit. Anyway, hele smalle straatjes en een grote bus. Stoepjes van een halve meter. We hebben meteen de inrichting van alle huizen kunnen bekijken. Voor meer speelruimte voor je kinderen hoef je dus niet te verhuizen naar Austerlitz.

Leerpunt 9: Je krijgt makkelijk 11 mensen in Wendy dr auto, in de C2 wat minder
Aangekomen bij het huis zijn Wendy en ik in de auto gestapt en weer terug gereden. Het plan was om vooral de mensen met autos mee te nemen. Die konden dan weer mee terug rijden en de kinderen ophalen. Ik zelf rijd in een Citroen C2. Leuk klein auto-tje. Wendy rijdt daarentegen in een grote station. Aangekomen bij de speeltuin heeft ze de banken naar beneden gedaan en zoveel mogelijk mensen ingeladen. Bij mij 3 mensen en bij aankomst bij het huis bleken er 11 in Wendy dr auto te zitten! Er kwam geen end aan. Als we nou ooit weer een bus moeten huren voor de majorettes, bellen we gewoon Wendy. De helft is er dan al.

Leerpunt 10: Yvonne giechelt als ze dronken is
s Avonds na een maaltijd van patat met frikadellen (lekker hoor) was het tijd voor de volwassenen om eens even lekker bij te kletsen. We moesten natuurlijk ook nog even wachten op Tiny en Patricia, die nog steeds in het ziekenhuis waren. De ros op tafel, wat toastjes met kaasjes en filet americain er bij en het werd steeds lolliger aan tafel. Grote shock door de gelederen toen bleek dat Yvonne giechelt als ze gedronken heeft! Die Yvonne is helemaal niet zon rustig, verlegen typje. Ik als haar zus, wist natuurlijk wel beter, maar heb dat jaren verborgen kunnen houden.

Leerpunt 11: Je kunt makkelijk je haar laten verven tijdens kamp
Vrijdag voor vertrek ben ik nog even naar de kapper gegaan. Maar tijd voor een kleurtje had ik niet meer. En omdat ik er veel te slim uitzie als ik niet blond ben, moest er echt een kleurtje in mijn haar. Dus zondag na het ontbijt was een prima tijd om mijn haar in een kleurtje te zetten. Heel elegant kapje op mijn hoofd en plukken maar. Voor de elegantie zie fotos.

Leerpunt 12: Badmintonrackets en ballen kunnen zomaar verdwijnen
Na het verven, tijd om op te ruimen. Tiny is met een groep nog even het bos in gegaan. Zij had die bossenfobie nog niet. Zij was zaterdag namelijk niet mee naar de speeltuin omdat ze pas zaterdagmiddag in Austerlitz aankwam. Dus zij had nog wel even zin om de bossen in te gaan. Wonder boven wonder, vond ze ook nog mensen die met haar mee gingen. Van de speeltuinwacht van de Noorderspeeltuin hadden we badmintonrackets meegekregen en Wendy had een bal meegenomen. Nou hebben we toch het hele huis ondersteboven gehaald. Maar ze zijn nergens te vinden. Dus als ik het goed begrijp, liegen ze niet alleen in Austerlitz maar er verdwijnen ook spullen op mysterieuze wijze. Het wordt echt tijd voor die petitie. Wat is dat voor raar dorp. Weet Den Haag hiervan?

Leerpunt 13: Dat Ton je na een weekend niet meer wakker maakt
Zondagavond gecrashed op de bank. Tassen uitgepakt en dekbed uit het raam gehangen om die boslucht eruit te krijgen en gewoon weer stadlucht er in. Wasmand volgestapeld en dat was het eind. Ik had wel een vreemde trek in ros en toastjes. Maandagochtend werd ik wakker om 11 uur. Waar was nou ontbijt? Geen eitje, geen boterham met hagelslag, geen kopje thee? Gewoon een lege koelkast en water uit de kraan. Geen Ton met toeter om me wakker te maken voor het ontbijt. Het is weer tijd voor het echte leven. Dus maar gewoon weer naar de supermarkt en boodschappen doen. s Avonds nog wel een breezertje genomen, maar het was toch niet hetzelfde.

Zo zie je maar. Je kunt heel wat leren van zon weekend. Wat doen we volgend jaar?